czalex

Для ветлівага зварота да чалавека мужчынскага полу ў беларускай мове спрадвеку існавала слова «пан». Зварот да замужняй дамы — «пані», да незамужняй — «панна». Да мноства людзей адначасова — «панства». Адчынім такі помнік сярэднявечнай беларускай мовы, як Статут Вялікага княства Літоўскага. На старонках гэтага дакументу мы ледзь не ў кожным артыкуле сустрэнем слова «пан».

Чаго мы там не сустрэнем ніводнага разу — гэта ўвайшоўшага ў наш лексікон выдуманага слова «спадар».

Чытаць цалкам http://nn.by/?c=ar&i=73783

У Другой Сусветнай вайне цэлы шэраг беларускіх нацыяналістаў-незалежнікаў пайшлі амаль у прамым сэнсе на ўгоду з д’яблам і спрабавалі выкарыстаць нямецкіх нацыстаў у інтарэсах незалежнасці Беларусі. Як нам ставіцца да іх?

Чытаць цалкам: https://blog.belaruspartisan.org:1443/blogs/cajcyc/14802/

Мы павінны адраджаць і вырошчваць у саміх сабе тыя застаўшыяся ад продкаў рэшткі здаровай кулацкай дробнабуржуазнай ментальнасці і культуры, якая была і застаецца асновай дабрабыту людзей у Заходняй Еўропе.

Над цэнтрам беларускай сталіцы працягваюцца горадабудаўнічыя эксперыменты, у рамках якіх людзей выкідваюць з іх кватэраў у апошніх ацалелых жылых дамах 18-19 стагоддзяў. Гэта, канечне, дзівацтва, калі кватэра ў доме прыватызаваная, а зямля пад домам працягвая з'яўляцца "агульнанацыянальнай", то бок чыноўніцкай уласнасцю - але менавіта гэта дазваляе чыноўнікам направа-налева распраўляцца з жыхарамі старога гораду - што ў Менску, што ў Маскве. Гарадскія ўлады зносяць старое (ці нібыта старое) жытло ў дарагім цэнтры, яго жыхароў высяляюць за кальцавую лінію, а на месцы іх дамоў даюць лаяльным прадпрымальнікам будаваць камерцыйную ці элітную жылую нерухомасць. "Нічога асабістага, проста бізнэс".

Далей: http://blog.belaruspartisan.org/blogs/cajcyc/pryvatnaya-lasnasts-geta-svyatoe/

Для пераважнай большасці беларусаў Масква пачынаецца з Беларускага вакзалу — адной з дзевяці цэнтральных чыгуначных станцый расійскай сталіцы. З Беларускага вакзалу цягнікі з Масквы йдуць у Беларусь, краіны Балтыі і Заходнюю Еўропу.

Чытаць цалкам http://nn.by/?c=ar&i=71811

Расхожий аргумент в пользу отмены экономических и политических санкций против Беларуси гласит, что Кремль заинтересован в усилении этих санкций, поскольку это усилит его хватку на горле Минска и вынудит Лукашенко пойти на уступки, прежде всего - передачу стратегических предприятий под контроль россиян.

При этом игнорируется факт того, что Россия за последние месяцы несколько раз призывала отменить санкции и перейти к диалогу с белорусским диктатором (хоть устами министра-националиста Рогозина, так и в совместном заявлении с Казахстаном, так и в совместном заявлении Медведева и Лукашенко). Это можно было бы объяснить очередным успехом лукашенковского лоббизма в Москве (а в этом отношении опыт у режима в Минске богат на победы) или привычным амплуа России как адвоката мировых изгоев от КНДР до Ливии времён Каддафи. Однако анализ программных документов российской власти, касающихся международных отношений, даёт понять, что речь идёт о стратегическом интересе Кремля и аргументе, которому в анализе эффективности санкций против Беларуси уделяется слишком мало внимания.

Далее: http://belaruspartisan.org/opinions/208249/

Калі б перад беларускай грамадзянскай супольнасцю не стаялі куды больш вострыя пытанні, можна было б гаварыць пра патрэбу гуртавання і самаарганізацыі палескай меншасці, пра яе самаасэнсаванне ў якасці, хутчэй за ўсё, ўкраінскамоўных беларусаў — па аналогіі з галандскамоўнымі фламандцамі ў Бельгіі ці франкамоўнымі квебекцамі ў Канадзе.

Чытаць цалкам: http://nn.by/?c=ar&i=68653

Originally posted by lussien at Германия и Франция: правовой беспредел по-европейски.

Абыходзілі найцікавых людзей, і многія з гэтых маскоўскіх старыкоў за тыя пяць хвілінаў, якія мы правялі ў кватэры, паспявалі распавесці цэлую гісторыю свайго жыцця.

Былы дэпутат, які засядаў у мясцовым савеце 50 год таму, яшчэ калі наш спальны раён нават не быў часткай Масквы.

Былы аналітык Адміністрацыі прэзідэнта («як жа я магу не прагаласаваць за свайго былога начальніка!») і апарата Вярхоўнага савета СССР, які «за гады службы нічога не скраў», а толькі зарабіў на двухпакаёвую кватэру, шчыльна застаўленую кнігамі і недарагімі, але пяшчотна сабранымі сувенірамі.

Проста маўклівы статны худы старык з ладнаю барадой і цыгарэтай у худых пальцах — як ажылы чорна-белы мастацкі фотаздымак.

Чытаць цалкам: http://nn.by/?c=ar&i=69630

Украінскія нацыяналісты заяўляюць пра нібы ўкраінскасць гэтага рэгіёна, але з гэтае ўкраінскасці рэальна можна казаць хіба што пра наяўнасць мовы, якая сапраўды можа лічыцца дыялектам украінскае, а не беларускае.

Між тым, як нямецкамоўнасць аўстрыйцаў ці швайцарцаў не азначае, што яны належаць да нямецкай
нацыі, так і палешукі (ці палешчукі) ніколі не мелі і так ніколі і не займелі украінскай нацыянальнай свядомасці — пачуцця атаесамлення сябе з Кіевам ці Данбасам, хаця сто гадоў таму і мелі для гэтага культурна-моўныя перадумовы.

Чытаць цалкам: http://nn.by/?c=ar&i=68453